Wspólnota Zgromadzenia Misji obejmuje kapłanów, braci i kleryków. Realizując duchowość naszego Założyciela składamy 4 śluby: wytrwania w pracy dla ubogich, czystości, ubóstwa i posłuszeństwa. Charakterystycznym rysem Zgromadzenia jest praktykowanie pięciu cnót ewangelicznych: pokory, prostoty, łagodności, umartwienia oraz apostolskiej gorliwości.

Aktualnie całe Zgromadzenie liczy na świecie ok. 4 tys. księży, braci i alumnów w 48 prowincjach i vice-prowincjach. Prowincja polska to ok. 330 członków.

Do Polski Misjonarze przybyli w listopadzie 1651 r. z Francji sprowadzeni przez królową Ludwikę Marię Gonzagę. Pierwszy dom został utworzony w 1653 r. przy parafii św. Krzyża w Warszawie. Przed rozbiorami podjęli z rozmachem prowadzoną działalność w formie misji ludowych, formacji duchowieństwa w większości seminariów diecezjalnych, duszpasterstwa parafialnego oraz pracy charytatywnej. W okresie narodowej niewoli zaborcy zlikwidowali niemal wszystkie placówki Zgromadzenia. Odrodzenie prowincji nastąpiło w Krakowie w roku 1865.

Oprócz terenu Galicji Misjonarze objęli duszpasterstwem Polaków mieszkających w USA i w Brazylii.

Polska Prowincja włączyła się w pracę misyjną w Chinach, na Madagaskarze i w Kongo. Nowym polem pracy są tereny państw, w których do niedawna Kościół był prześladowany przez ateistyczne rządy: Albania, Białoruś, Litwa i Ukraina. Prowincja pomaga również zagranicznym diecezjom, w których odczuwalny jest brak kapłanów zarówno w krajach europejskich (Austria, Dania, Niemcy, Francja, Belgia, Węgry), jak i na innych kontynentach (Benin, Boliwia, Brazylia, USA). Obecnie poza krajem posługuje około stu księży i braci wywodzących się z Polskiej Prowincji Zgromadzenia Misji.